Anasayfa /Genel / ABD’ye ilk yerleşen Türkler

ABD’ye ilk yerleşen Türkler

BEĞENDİM

Amerika Birleşik Devletleri’nde bilinen ilk Türk yerleşimciler 1586 yılında Kuzey Carolina’da kurulan İngiliz kolonisi Roanoke’ye gelenlerdir. Sir Francis Drake tarafından getirilen bu iki yüzden fazla müslüman Moor ve Türkler olarak tanımlanmıştı.

Drake kadırga köleleri olarak ağır çalışmaya mahkum edilmiş bu Müslümanları Karayipler’deki İspanyol sömürge kuvvetlerinden kurtardı. Tarihi kayıtlar, Drake’in kurtarılmış kadırga kölelerini geri vereceğini taahhüt ettiğini ve İngiliz hükümetinin nihai olarak bunlardan yüz adedini Osmanlı topraklarına geri gönderdiğini gösteriyor.

ABD'ye ilk yerleşen Türkler

Bundan sonra 1820-1920 arasındaki dönemde Türk göçünün önemli dalgaları başladı. Osmanlı İmparatorluğundan Amerika Birleşik Devletleri’ne yaklaşık 300.000 kişi göç etti; ancak bu göçmenlerin sadece 50.000’i Müslüman Türk, geri kalanı başta Arap, Azeri ve Ermeni olmak üzere farklı milletlerdendi. Çoğu Türk, Hıristiyan bir ülkede dinlerinden dolayı kabul edilmemekten korkup Birleşik Devletlere kolay erişim sağlamak için giriş limanında bir Hıristiyan ismi altında kayıt altına alındılar; Dahası, birçoğu ayrımcılığa uğramamak için kendilerini “Suriyeli” veya “Ermeni” olarak ilan etti. Türklerin çoğu Rhode Island limanları vasıtasıyla Amerika’ya girdi; Portland, Maine ve Ellis Adası. Harput, Fransız ve Alman misyoner okulları, Amerikan üniversitesi ve eski göçmenlerden ağızdan ağıza yayılan sözler, göç etmek isteyenler için “Yeni Dünya” hakkında en önemli bilgi kaynağıydı.

En yüksek sayıda Türk girişi, I. Dünya Savaşı’ndan hemen önce ABD göç politikalarının oldukça liberal olduğu 1900-1914 yılları arasında oldu. Bu Türklerin çoğu Harput, Akçadağ, Antep ve Makedonya’dandı ve Amerika Birleşik Devletleri için Beyrut, Mersin, İzmir, Trabzon ve Selanik’ten yola çıktı.Bununla birlikte, Birleşik Devletler’e göç akışı okur yazarlık ve I. Dünya Savaşı temelinde 1917 Göçmenlik Yasası ile kesintiye uğradı.

Bununla birlikte, Balkan vilayetlerinden çok sayıda Türk, Arnavutluk, Kosova, Batı Trakya ve Bulgaristan’dan göç etti ve Amerika Birleşik Devletleri’ne yerleşti; Birçoğu etnik olarak Türk oldukları ve kendilerini böyle tanımladıkları halde, menşe ülkelerine göre “Arnavutlar”, “Bulgarlar” ve “Sırplar” olarak listelendi. Ayrıca, etnik kökeni Arnavut, Bulgar, Rum, Makedon veya Sırp olan pekçok göçmen ailede Türk kökenli çocuk vardı. Bunlar Makedonya 1912-13 Balkan Savaşı’ndan sonra Bulgaristan, Sırbistan ve Yunanistan arasında bölününce ailelerini kaybeden Türk çocuklardı. Bu çocuklar vaftiz edildi, evlat edinildi ve emekçi olarak kullanıldı; Evlat edinen aileler Birleşik Devletler’e göç ederken, bu çocukları aile üyeleri olarak nitelendirdiler, ancak bu Türk çocuklarının çoğu kökenlerini hatırladı.

İlk Türk göçmenleri ağırlıklı olarak erkek egemen ekonomi göçmenleriydi; bunlar alt sosyoekonomik sınıflardan çiftçiler ve çobanlardı; Ana kaygısı, yeterli birikimi yapıp eve dönmekti. Bu göçmenlerin büyük çoğunluğu, kentsel alanlarda yaşıyor ve deri fabrikalarında, tabakhanelerde, demir çelik sektöründe, tel, demiryolu ve otomobil endüstrisinde, özellikle New England’da, zor ve düşük ücretli işlerde, sanayi sektöründe çalışıyordu. New York, Detroit ve Chicago. Türk toplumu genelde yatılı bir iş veya kalacak bir yer bulmak için birbirlerine güveniyorlardı. Rumlar, Yahudiler ve Ermeniler gibi etnik Türkler ile diğer Osmanlılar arasında da işbirliği vardı.

Peabody’nin (Massachusetts) bazı bölgeleri gibi Yunan, Ermeni ve Türkler arasında gerginlik yaşanan bölgelerde vardı. Diğer Osmanlı etnik gruplarından farklı olarak, erken dönem Türk göçmenlerin çoğu anavatanlarına döndüler. 1923’te Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşundan sonra, geri dönüş oranı son derece yüksekti.

Cumhuriyetin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk, Amerika’ya gönderdiği gemiler (Gülcemal) ile bu adamları herhangi bir ücret almadan geri getirdi. Birinci Dünya Savaşı ve Türk Kurtuluş Savaşı nedeniyle erkek nüfus tükenince, eğitimli Türkler, yeni kurulan Cumhuriyet’te işe alınmıştı. Bu nedenle, vasıfsız işçiler geri dönmeye teşvik ediliyordu. Amerika Birleşik Devletleri’nde kalanlar İngilizce’yi çok az bildiklerinden aralarında yaşamayı tercih etti. Bununla birlikte, torunları çoğunlukla Amerikan kültürüne asimile olmuş ve soylarından az çok haberdardırlar.