Demokrasi Kaynakların Değil Fırsatların Eşit Dağılımıyla Gelişir

İnsan Hakları ve demokrasiye gerçekten inanıyorsak, bu dünya üzerinde yaşayan tüm insanların ‘dünya vatandaşlığı’ bilinciyle eğitilmesini, yetiştirilmesini ve karar süreçlerine katılmasını sağlamak için çalışmalıyız.
Demokrasi, kaynakların eşit dağılımıyla değil, fırsatların eşit dağılımıyla gelişir. Dünyanın yönetiminde de demokrasi ön plana çıkacaksa, özellikle bilgiye erişme konusundaki fırsat eşitliği kritik derecede önem taşımaktadır.
İnternet bu konuda önemli fırsatlar sunuyor. Ancak, teknolojik gelişme tek başına yeterli değil. Bu teknolojiye erişebilme, bunu kullanabilme yeteneği kazanabilme ve dünya vatandaşlığının gerektirdiği sorumluluk bilincine erişme fırsatları tüm insanlara tanınmadan küresel demokrasiyi geliştirmek de güç olacak.
Yüksek teknoloji devrimi bir yandan bilginin daha geniş kitleler tarafından paylaşımını olanaklı kılıyor, katılımcı ve şeffaf yönetim biçimlerinin önünü açıyor, öte yandan da bilgi teknolojilerine ulaşma olanaklarında büyük eşitsizlikler nedeniyle önemli bir tehlikeye işaret ediyor.
Günümüzün sorumluluğu, bilginin daha geniş kesimler tarafından eşit paylaşımının koşullarını yaratmak, bunun yollarını aramaktır.
Bugün dünyada iki milyar insanın henüz elektrik kullanmadığını, her üç kişiden birinin elektriğe sahip olmadığını kaçımız biliyor? Toplam nüfusu milyarları bulan Bangladeş, Çin, Mısır, Endonezya ve Nijerya’da bulunan telefon sayısı, yalnızca 27 milyon nüfuslu Kanada’daki telefon sayısından az.
Sahip oldukları haberleşme uydularının sayısı açısından ülkeler arasındaki eşitsizlik var olan uçurumu daha da derinleştiriyor. Artık ne insan hakları ne de demokrasi geleneksel anlamlarıyla sınırlı olarak algılanıyor.
Geleneksel olarak insan hakları, hiç kimsenin dil, din, ırk, cins, renk, sosyal sınıf ya da politik inançlarından ötürü ayrımcılığa uğramaması temel ilkesine dayanır. Demokrasi de genel olarak oy verme hakkı, düşüncesini ifade etme özgürlüğü ve benzeri haklarla tanımlanır. Oysa artık insan hakları da, demokrasi de bunların ötesine geçmiştir. Artık esas olan, bunların ötesinde, insanların geleceklerini biçimlendirmede söz hakkı sahibi olması, global karar alma süreçlerine katılabilmesidir. Modern çağın insan hakları ve demokrasi kavramlarının içeriği budur.
Sonuç olarak, insan hakları ve demokrasiye gerçekten inanıyorsak, bu dünya üzerinde yaşayan tüm insanların ‘dünya vatandaşlığı’ bilinciyle eğitilmesini, yetiştirilmesini ve karar süreçlerine katılmasını sağlamak için çalışmalıyız.
Bilgi fakirliğiyle mücadelede başarılı olabilirsek, bugüne kadar ekonomik fakirlikle mücadelede ulaşamadığımız başarıyı da yakalamak mümkün olacaktır. Dünyanın insan haklarına saygılı demokratik bir yaklaşımla yönetilmesi için bilgi fakirliğiyle mücadeleyi bir seferberlik haline getirmeliyiz.