ÖNCE VATAN, ÖNCE TOPRAK, ÖNCE MANEVİYAT
Bazı değerler vardır; parayla ölçülmez, makamla satın alınmaz, zamanla eskimez.
Vatan gibi… Toprak gibi… Bayrak gibi… Maneviyat gibi…
İnsan hayatta pek çok şeyini kaybedebilir. Malını, mülkünü, makamını, parasını, hatta yıllarca emek verdiği birçok kazanımını yeniden elde edebilir. Ama bir milletin vatanını kaybetmesi, sadece bir toprağın kaybedilmesi değildir.
Vatan kaybedilirse geçmiş kaybedilir, gelecek kaybedilir, hatıralar kaybedilir, mezarlar kaybedilir.
Çünkü bu topraklar yalnızca üzerinde yaşadığımız bir coğrafya değildir.
Bu toprakların altında dedelerimizin, ninelerimizin, şehitlerimizin emaneti vardır.
Bu topraklarda dualar vardır.
Alın teri vardır.
Gözyaşı vardır.
Fedakârlık vardır.
Ve en önemlisi, uğruna can verilmiş bir vatan sevgisi vardır.
VATAN, SADECE SINIRLARDAN İBARET DEĞİLDİR
Vatan dediğimiz şey yalnızca haritadaki çizgiler değildir.
Vatan; sabah ezanında yükselen sestir.
Vatan; bayrağın dalgalandığı meydandır.
Vatan; annelerin evlatlarını büyüttüğü yuvalardır.
Vatan; çocukların güven içerisinde geleceğe baktığı okuldur.
Vatan; dedelerimizin mezarı, çocuklarımızın geleceğidir.
Bu yüzden vatan sevgisi yalnızca savaş zamanlarında hatırlanacak bir duygu değildir.
Vatan sevgisi, günlük hayatımızdaki sorumluluğumuzdur.
İşini dürüst yapmak da vatan sevgisidir.
Komşusunun hakkını gözetmek de…
Yetimin başını okşamak da…
Yaşlıya sahip çıkmak da…
Devletin malına göz dikmemek de…
Kul hakkından korkmak da…
Çocuklarımıza güzel bir gelecek bırakmak için çalışmak da…
Çünkü vatanı güçlü yapan sadece silahlar değildir.
Ahlaklı insanları, çalışan insanları, birbirine sahip çıkan insanları ve manevi değerlerini koruyan nesilleri vardır.
ÖNCE TOPRAK…
Toprak, bizim için sadece üzerinde evlerin ve yolların yükseldiği bir alan değildir.
Toprak, üretimdir.
Toprak, berekettir.
Toprak, gelecektir.
Bir millet toprağına sahip çıkıyorsa geleceğine de sahip çıkıyor demektir.
Bugün üzerinde özgürce yürüdüğümüz bu topraklar, bize hazır verilmiş bir miras değildir.
Bu vatanın her karışında büyük bedellerin izleri vardır.
Kimi cephede şehit düşmüştür.
Kimi ailesini geride bırakmıştır.
Kimi yıllarca yokluk çekmiştir.
Kimi bir lokmasını paylaşmıştır.
Ve bütün bunların sonunda bize bir ülke bırakılmıştır.
Bizim görevimiz ise bize bırakılan emaneti tüketmek değil, gelecek nesillere daha güçlü şekilde teslim etmektir.
Çünkü toprak sadece bugünün değil, yarının da meselesidir.
ÖNCE MANEVİYAT…
Bir milletin en büyük gücü yalnızca ekonomisi, teknolojisi veya ordusu değildir.
Bir milletin asıl gücü, değerlerini yaşatabilmesidir.
Maneviyatını kaybeden toplum, zaman içerisinde birbirine olan güvenini de kaybetmeye başlar.
Para her şeyin önüne geçerse insanlık geriye düşer.
Makama sahip olmak ahlakın önüne geçerse adalet yara alır.
Kişisel çıkarlar toplumun önüne geçerse kardeşlik zayıflar.
İşte bu nedenle çocuklarımıza sadece iyi bir meslek öğretmek yetmez.
Onlara dürüstlüğü, merhameti, adaleti, kul hakkını, büyüğe saygıyı, küçüğe sevgiyi ve vatan sevgisini de öğretmeliyiz.
Çünkü geleceğin Türkiye’sini yalnızca mühendisler, doktorlar, öğretmenler veya yöneticiler inşa etmeyecek.
Geleceğin Türkiye’sini iyi insanlar inşa edecek.
BU VATAN HEPİMİZİN
Farklı düşünebiliriz.
Farklı siyasi görüşlere sahip olabiliriz.
Farklı şehirlerden, farklı ailelerden gelebiliriz.
Hayata farklı pencerelerden bakabiliriz.
Ama ortak bir noktamız var:
Aynı vatanın insanlarıyız.
Aynı bayrağın altında yaşıyoruz.
Aynı toprağın üzerinde yürüyoruz.
Aynı geleceği çocuklarımıza bırakacağız.
Öyleyse birbirimizi ayrıştırmak yerine birbirimize sahip çıkmayı öğrenmeliyiz.
Çünkü Türkiye’nin ihtiyacı kavga eden insanlardan çok, birbirinin elinden tutan insanlardır.
Bugün birbirimize düşman gibi bakarsak yarın çocuklarımıza nasıl bir ülke bırakacağız?
Bizim çocuklarımızın birbirinden korktuğu değil, birbirine güvendiği bir Türkiye bırakmamız gerekiyor.
BİZE DÜŞEN EMANETE SAHİP ÇIKMAKTIR
Vatan sevgisi sözle kolaydır.
Asıl mesele, o sevginin gereğini yapabilmektir.
Bayrağı sevmek kolaydır; önemli olan bayrağın temsil ettiği değerlere sahip çıkmaktır.
Vatanı sevmek kolaydır; önemli olan vatan için sorumluluk almaktır.
Şehitleri anmak kolaydır; önemli olan onların uğruna mücadele ettiği bağımsızlık ve birlik duygusunu yaşatmaktır.
İşte bu nedenle bugün hepimizin kendisine sorması gereken bir soru var:
“Ben bu vatana ne bırakıyorum?”
Çünkü herkes bu ülkeden bir şeyler bekliyor.
Daha iyi ekonomi…
Daha iyi eğitim…
Daha güvenli şehirler…
Daha güçlü bir gelecek…
Ama ülkenin geleceğini sadece başkalarından bekleyemeyiz.
Her birimizin üzerine düşen bir görev var.
Kimimiz çalışarak,
kimimiz üreterek,
kimimiz öğreterek,
kimimiz adaletle,
kimimiz insanlara yardım ederek,
kimimiz de doğruyu söylemekten korkmayarak bu ülkeye katkı sunabiliriz.
SÖZÜN ÖZÜ…
Bugün dünyada pek çok ülke kendi çıkarları için mücadele ediyor.
Biz de kendi geleceğimizi korumak zorundayız.
Ama bunu yaparken en önemli değerlerimizi unutmamalıyız.
Önce vatan.
Çünkü vatan yoksa özgürlük yoktur.
Önce toprak.
Çünkü toprak yoksa gelecek yoktur.
Önce maneviyat.
Çünkü maneviyat yoksa insanı insan yapan değerler zayıflar.
Ve bütün bunların üzerinde bir gerçek vardır:
Bu ülke bize emanettir.
Bize düşen, emanete sahip çıkmaktır.
Çocuklarımıza sadece bir ev, bir araba, bir miras bırakmak değil;
şerefli bir geçmiş, güvenli bir gelecek ve üzerinde özgürce yaşayabilecekleri güçlü bir vatan bırakmaktır.
Unutmayalım…
Vatan sevgisi, dilde söylenen bir söz değil; ömür boyunca taşınan bir sorumluluktur.
Ve bu sorumluluğun ilk cümlesi bellidir:
ÖNCE VATAN, ÖNCE TOPRAK, ÖNCE MANEVİYAT… Gerisi sonra gelir.
News